Николас Мадуро - NiNa.Az

Николас Мадуро Морос (ис. Nicolás Maduro Moros, [nikoˈlaz maˈðuɾo ˈmoɾos]; 23 қараша 1962 жыл, Каракас) — венесуэлалық саясаткер, 2013 жылғы 19 сәуірден бергі . Бұрын Мадуро 2012 және 2013 жылдары елдің 24-, 2006 мен 2013 жылдары аралығында және 2005 мен 2006 жылдары төрағасы болды.

Николас Мадуро Nicolas Maduro
Мадуро, 2023 жыл
Лауазымы
Ту Венесуэла Ту
19 сәуір 2013 жылдан бастап (м. а. 5 наурыз — 19 сәуір 2013)
Вице-президент	өзі (нау–сәу 2013) (2013–2016) (2016–2017) (2017–2018) (2018–)
Ізашары	Уго Чавес
Ту президенті Ту
28 шілде 2014 жылдан бастап
Вице-президент
Ізашары	Уго Чавес
Ту 25- Ту
13 қазан 2012 — 5 наурыз 2013
Президент	Уго Чавес
Ізашары	Элиас Хауа Милано
Ізбасары	Хорхе Альберто Арреаса Монсеррат
Ту Ту
9 тамыз 2006 — 16 қаңтар 2013
Президент	Уго Чавес
Ізашары	Әли Араке
Ізбасары	Элиас Хауа Милано
Ту 3-төрағасы Ту
5 қаңтар 2005 — 7 тамыз 2006
Ізашары	Франсиско Амелияч
Ізбасары
Ту депутаты Ту
3 тамыз 2000 — 7 тамыз 2006
Сайлау округі
Өмірбаяны
Партиясы	(2007 бері) (2007 дейін)
Дүниеге келуі	23 қараша 1962 (1962-11-23) (62 жас) Каракас,
Туған кездегі есімі	Николас Мадуро Морос ис. Nicolás Maduro Moros
Жұбайы	Адриана Ангуло ​ ​ (ажырасқан)​ ​ ​ (үйл. 2013)​
Қолтаңбасы
өңдеу

Мадуро авторитар үкіметке басшылық етеді, оны дереккөздің біразы автократ, не диктатор деп те атады. 2013 және 2023 жылдар аралығында Венесуэла Сөз Бостандығы Көрсеткіші бойынша елдер арасында 42 орын түсті. Біріккен Ұлттар Ұйымы (БҰҰ) мен Human Rights Watch есептеуінше Мадуро президенттігі кезінде Венесуэлада 20 000 адам сотсыз өлім жазасына кесілді, жеті миллион венесуэлалықтар Отанынан кетуге мәжбүр болды.

Ерте және өз өмірі

Николас Мадуро Морос 1962 жылғы 23 қарашада, Каракастағы жұмысшылар отбасында дүниеге келген. Оның әкесі Николас Мадуро Гарсия, белгілі кәсіподақ басшысы еді және 1989 жылғы 22 сәуірдегі жол апатында қайтыс болды. Оның анасы Тереза Хесус Морос Венесуэла шекарасындағы колумбиялық қаласында туған. Мадуро солшылкатоликтер отбасында тәрбиеленген. 2012 жылы The New York Times Мадуроның индуист гуру ерушісі болғанын және 2005 жылы сол гурумен Үндістанда кездескенін хабарлады. 2013 жылғы сұхбатта ол шежіресі жайлы айтқанда «ата-әжем еврей еді, қандары мавр еді. Олар католицизмді Венесуэлада қабылдады» деді.

Мадуро мен әйелі , 2019 жыл

Мадуро — үйіндегі жалғыз ұл бала, төрт түрлі әпке-қарындасы бар: Мария Тереза, Хозефина мен Анита. Мадуро екі түрлі некеде тұрған. Бірінші ол Адриана Герро Ангулоға үйленген еді және олардың жалғыз баласы, ұлы Николас Мадуро Герро (не «Николасито») түрлі үкіметтік лауазымдарға тағайындалған еді. Мадуро кейін саясаткер және заңгер үйленді. Флорес 2006 жылғы тамызда Мадуроның төрайымы ретінде ізбасары еді. Олар Мадуро президенттігіне бірнеше ай болғанда, 2013 жылғы шілдеде үйленген еді. Екеуінің ортақы баласы жоқ, алайда Флорестің Уолтер Рамон Гавидияға некесінен үш баласы бар: Уолтер Джейкоб, Йосуэл мен Йоссер.

Ерте мансабы

Білім беру және одақ жұмысы

Мадуро бірнеше жыл бойы компаниясында автобус жүргізушісі болды. Өзінің саяси мансабын ол 1980 жылдары ғана бастады, бұл кезде ол автобус жүргізушілерінің өкілі ретінде кәсіподақ мүшесі болған еді. Ол, оған қоса, кезінде оққағары болып та жұмыс істей тұрды.

24 жасында Мадуро 1986 жылы Кубаға көшіп келген Оңтүстік Америкадағы солшыл ұйымдардың басқа содырларымен бірге Гаванада тұрып, жас коммунистер басқарған Escuela Nacional de Cuadros Julio Antonio Mella саяси білім беру орталығында бір жылдық курсқа қатысқан.

MBR–200

Уго Чавестің бостандығын талап етіп жатқан Мадуро, 2002 жыл

Карлос Пеньялозаның сөзінше, Кастро үкіметі Мадуроға Кубаның Барлау Басқармасында жұмыс істейтін «көртышқан» ретінде қызмет етіп, әскери мансабы өркендеп келе жатқан Уго Чавеске жақын болу тапсырмасын орындады.

1990 жылдардың бірінші жартысында ол қозғалысының мүшесі болды және Чавестің үшін қамалуының тоқтағанын талап етті. Бұл онжылдықтың екінші жартысында ол 1998 жылы Чавестің президент болғанын қолдаған құрушыларының бірі болды.

Ұлттық ассамблея

Мадуро венесуэлалық Депутаттар Палатасына , Ұлттық Құрылтай Жиналысына 1999 жылы және депутат болып сайланды да, осылайша өкілі еді.

Венесуэла президенті

2013 жылғы сәуірде Мадуро . Ресми дерек бойынша ол қарсыласы одан 1.5% дауыс жинап ғана жеңді. Каприлес дауыстардың қайта саналғанын талап етті, Мадуроның президент болғанын мойындамады. 19 сәуірде Мадуроның тұңғыш инаугурациясы орын алды, бұл сайлау комиссиясының дауыс сандарын қайта қарап шығамыз деген уәдесінен кейін келді.

Ескертпелер

1. Николас Мадуроның нақты туған жерінің қайда екеніне бірнеше адам бірнеше рет күмән келтірген, жоғары лауазымды шенеуніктер бұл жайлы да түрлі жауап береді. Оған қарамастан көптеген ақпарат көздері оның Каракаста дүниеге келгенімен келіседі.

Дереккөздер

1. Applebaum, Anne The Autocrats Are Winning  (ағыл.). theatlantic.com (2021). Тексерілді, 7 желтоқсан 2021. Мұрағат көшірмесі 15 қарашаның 2021 Wayback Machine мұрағатында
2. Дереккөз қатесі: Жарамсыз <ref> тегі; no text was provided for refs named DITboliburg
3. Turkewitz, Julie. Venezuela’s Autocrat, Accused of Stealing Election, Seizes Third Term, New York Times (10 қаңтар 2025). Тексерілді 10 қаңтардың 2025.
4. RSF 2013  (ағыл.). rsf.org. Тексерілді, 12 қазан 2022. Мұрағат көшірмесі 3 мамырдың 2023 Wayback Machine мұрағатында
5. Venezuela Events of 2022. Мұрағатталған 3 желтоқсанның 2023 жылы. Human Rights Watch. 2022.
6. Venezuelan 'death squads' killed thousands and covered it up, UN says. The Independent (5 July 2019). Тексерілді, 2 тамыз 2019. Мұрағат көшірмесі 2 тамыздың 2019 Wayback Machine мұрағатында
7. Venezuela situation. Біріккен Ұлттар Ұйымының босқындар ісі жөніндегі жоғарғы комиссарының басқармасы. Тексерілді, 10 ақпан 2022. Мұрағат көшірмесі 24 тамыздың 2021 Wayback Machine мұрағатында
8. Perfil | ¿Quién es Nicolás Maduro?  (исп.). El Mundo (27 Diciembre 2012). Тексерілді, 9 наурыз 2013. Мұрағат көшірмесі 2 қазанның 2013 Wayback Machine мұрағатында
9. Profile: Nicolas Maduro – Americas. Әл-Жазира (2013). Мұрағат көшірмесі 3 желтоқсанның 2018 Wayback Machine мұрағатында
10. Lamb Peter Historical Dictionary of Socialism — Rowman & Littlefield. — P. 289. — ISBN 978-1-442-25827-3. Мұрағат көшірмесі 3 желтоқсанның 2021 Wayback Machine мұрағатында
11. Turner Barry The Statesman's Yearbook 2014: The Politics, Cultures and Economies of the World — Springer. — P. 1486. — ISBN 978-1-349-59643-0. Мұрағат көшірмесі 3 желтоқсанның 2021 Wayback Machine мұрағатында
12. Oropeza, Valentina. Perfil de Nicolás Maduro: El 'delfín' que conducirá la revolución bolivariana  (исп.), El Tiempo (15 Abril 2013). Мұрағат көшірмесі 6 наурыздың 2016 Wayback Machine мұрағатында
13. Lopez, Virginia; Watts, Jonathan. Who is Nicolás Maduro? Profile of Venezuela's new president, The Guardian (15 сәуір 2013). Мұрағат көшірмесі 25 наурыздың 2015 Wayback Machine мұрағатында
14. Neuman, William. Waiting to See if a 'Yes Man' Picked to Succeed Chávez Might Say Something Else, The New York Times (22 желтоқсан 2012). Мұрағат көшірмесі 2 қазанның 2013 Wayback Machine мұрағатында
15. Shmulovich, Michal Venezuela's 'anti-Semitic' leader admits Jewish ancestry. (13 мамыр 2013). Тексерілді, 24 шілде 2017. Мұрағат көшірмесі 18 шілденің 2018 Wayback Machine мұрағатында
16. Дереккөз қатесі: Жарамсыз <ref> тегі; no text was provided for refs named minci.gob.ve
17. Venezuela's Chavez Says Cancer Back, Plans Surgery, USA Today (27 тамыз 2014). Тексерілді 14 қаңтардың 2015. Мұрағат көшірмесі 12 қаңтардың 2015 Wayback Machine мұрағатында
18. Fermín, Daniel La boleta de clase del hijo de Maduro. El Estímulo (12 қаңтар 2015). Тексерілді, 23 ақпан 2018. Мұрағат көшірмесі 5 қыркүйектің 2018 Wayback Machine мұрағатында
19. Venezuelan president's son, Nicolas Maduro Jr., showered in dollar bills as economy collapses, Fox News Latino (19 наурыз 2015). Тексерілді 20 наурыздың 2015. Мұрағат көшірмесі 21 наурыздың 2015 Wayback Machine мұрағатында
20. Cawthorne, Andrew; Naranjo, Mario. Who is Nicolas Maduro, Possible Successor to Hugo Chávez?, The Christian Science Monitor (9 желтоқсан 2012). Тексерілді 10 желтоқсанның 2012. Мұрағат көшірмесі 9 желтоқсанның 2012 Wayback Machine мұрағатында
21. Guererro, Kay; Dominguez, Claudia; Shoichet, Catherine E.. Venezuelan President Nicolas Maduro's family members indicted in U.S. court, CNN (12 қараша 2015). Мұрағат көшірмесі 13 қарашаның 2015 Wayback Machine мұрағатында
22. Meza, Alfredo. La generosa tía Cilia (22 қараша 2015). Тексерілді 23 ақпанның 2018. Мұрағат көшірмесі 22 қарашаның 2018 Wayback Machine мұрағатында
23. Nicolás Maduro a la cabeza de la revolución  (исп.). Últimas Noticias (9 Diciembre 2012). Мұрағат көшірмесі 29 қарашаның 2014 Wayback Machine мұрағатында
24. Peñaloza Carlos Chávez, el delfin de Fidel : la historia secreta del golpe del 4 de febrero — Miami: Alexandria Library. — P. 184. — ISBN 978-1505750331.
25. Дереккөз қатесі: Жарамсыз <ref> тегі; no text was provided for refs named guardian2
26. Мадуро ресми түрде Венесуэла президенті болып жарияланды  (қаз.). kazinform.kz (16 сәуір 2013). Мұрағат көшірмесі 14 тамыздың 2014 Wayback Machine мұрағатында
27. Shoichet, Catherine. Chavez's Political Heir Declared Winner; Opponent Demands Recount, CNN (15 сәуір 2013). Тексерілді 15 сәуірдің 2013. Мұрағат көшірмесі 16 сәуірдің 2013 Wayback Machine мұрағатында
28. Nicolas Maduro sworn in as new Venezuelan president  (ағыл.). bbc.co.uk (19 April 2013). Мұрағат көшірмесі 24 маусымның 2018 Wayback Machine мұрағатында
29. Kroth, Olivia Delegations from 15 countries to assist Maduro's inauguration in Venezuela  (ағыл.). pravda.ru (18 April 2013). Мұрағат көшірмесі 19 сәуірдің 2013 Wayback Machine мұрағатында